Yıl 619... Şanlı Peygamberimizin amcası Ebû Talip rahatsızlanmıştı. Peygamberimiz çok üzgündü. Amcasının başından ayrılmıyordu. Onun vefat etmeden önce kelime-i şehadet getirmesini çok istiyordu. Müşrikler de oradaydılar. Ebu Talip tam gönlünde sakladığı imanını diliyle de ifade edecek ki "Ebu Talip iman korkusuyla iman etti" desinler istemem diyerek vazgeçti ve başı yanına düştü. Bütün hayatını Peygamberimizi koruyarak geçiren bu insan vefat etmişti. Sevgili Peygamberimiz ne kadar üzgünse, müşrikler de o kadar mutluydular.
Bundan kısa bir süre sonra büyük bir acı daha yaşandı. Kadınların en üstünü, annelerin annesi, iyilik, doğruluk, sevgi dolu olan Hazreti Hatice de dünyadan ayrılmıştı artık.
Bu iki büyük acı aynı yıl yaşanmıştı. Bu yüzden de o yıla "hüzün yılı" yani üzüntülerle dolu yıl denildi
